بی تو باغ شعرهايم بی گل است          گل نشسته در فراق بلبل است

ای که وصف عشق نابت مشکل است          بی تو اين دريای غم بی ساحل است

بال پروازم شکسته ای آسمان!          بی قرارم مست مست ای آسمان!

ای تو آب و ای تو هم آيينه ام          ای تو يار و همدم ديرينه ام

گر چه بی تو من غريب و خسته ام          عهد با تو تا قيامت بسته ام

ای که هم راز شقايق بوده ای          همره مردان عاشق بوده ای

عشق من؛ای عشق آتش زاد من!          ای حديث درد من فرياد من!

ديدي اي دل كه غم عشق دگربار چه كرد؟

چـون بـشد دلـبـر و با يار وفـادار چه كـرد؟

آه از آن نرگس جادو كه چه بازي انگيـخت

وه ازآن مسـت كه با مردم هـشـيار چه كـرد

اشك من رنگ شفـق يافـت ز بي مهـري يار

طالع بي شفقت بين كه در اين كار چه كـرد

برقــي از منــزل ليــلي بـدرخـشــيد ســـــحر

وه كه با خرمن مجنـون دل افگار چـه كـرد

ساقيــــا جــام ميــم ده كــه نـگارنـــده غيــب

نيـست معلوم كه در پـرده اســرار چه كــرد

آن كـه پـر نـقــش زد ايـن دايـره مـينـايـــــي

كس ندانست كه در گردش پـرگار چه كــرد

فكراشك آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

يـار ديــريـنـه ببـينيـد كه بـا يـــار چـه كـــرد

شبی غمگين تر از شبهای فرهاد

به ياد لحظه های رفته بر باد

به ياد سروهای سبز و عاشق

نشستم گريه کردم تا شقايق

صدايم يک نيستان بی قراری

غروب و حسرت و چشم انتظاری

به يادت ای عزيز نازنينم!!!!!

شبی تنها و خاکستر نشينم

از آن آتش که شب را شعله ور کرد

چه بر جا مانده جز خاکستر سرد

شکفته ياد گل در گريه هايم

پر از حرفم اگر چه بی صدايم

به سوگت ای چراغ خانه ی دل

چو کولی می روم ، منزل به منزل

که تا شايد ز تو يابم نشانه

ز تو ای شاعر هر چه ترانه

تو را می پرسم از اندوه مهتاب

که می گريد به روی بستر آب

تمام چشم را من جستجويم

مگر يابم تو را در روبرويم........

 محرم

باز اين چه شورش است که در خلق عالم است

باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است 

باز اين چه رستخيز عظيم است كز زمين

بي نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است 

اين صبح تيره باز دميد از كجا كز او

كار جهان و خلق جهان جمله در هم است 

گويا طلوع ميكند از مغرب آفتاب

كاشوب در تمامي ذّرات عالم است 

گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست

اين رستخيز عام كه نامش محرم است 

در بارگاه قدس كه جاي ملال نيست

سرهاي قدسيان همه بر زانوي غم است 

جّن و ملك بر آدميان نوحه ميكنند

گويا عزاي اشرف اولاد آدم است

اوج عشق اونجاست که کسی رو که دوست داری و می پرستی ، واسه هميشه ترکت کنه .... اما تو باز هم تا آخر عمرت عاشقش باشی .... !!!
اوج عشق اونجاست که کسی رو که دوست داری و می پرستی ، بهت بگه ازت متنفره ....اما تو باز هم تا آخر عمرت عاشقش باشی .... !!!
اوج عشق اونجاست که کسی رو که دوست داری و می پرستی ، جلوی چشات پرپرشه .....اما تو باز هم تا آخر عمرت عاشقش باشی .... !!!
اوج عشق اونجاست که کسی رو که دوست داری و می پرستی ، توی دستات بميره .......اما تو باز هم تا آخر عمرت عاشقش باشی .... !!!
اوج عشق اونجاست که به کسی که دوست داری و می پرستی ، نتونی بگی دوستت دارم .اما تو باز هم تا آخر عمرت عاشقش باشی .... !!!
در يک جمله ، اوج عشق زمانی است که توی عشقت و دوست داشتنت ¤ تا ¤ نداشته باشی....... !!! زيرا عشق ¤ تا ¤ نداره .... !!!!
و همه اينها ميسر نمی شه ، مگر اينکه :
کسی رو دوست داشته باشی و عاشقش با شی ، نه به خاطر خودت .....!!!! بلکه به خاطر خودش ..... !

يه روز عشق از دوستی پرسيد :

تفاوت من و تو در چيست ؟

دوستی گفت من ديگران را به

سلامی آشنا ميکنم تو به نگاهی ...

من آنان را با دروغ جدا ميکنم

تو با مرگ .

عشق و دانايی

روزي روزگاري در جزيره اي دور افتاده، تمام احساسها كنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي كردند. خوشبختي، پولداري، عشق، دانايي، صبر، غم، ترس، و ... هر كدام به روش خود مي زيستند تا اينكه يه روز دانايي به همه گفت:

هرچه زودتر اين جزيره را ترك كنين، زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت و اگر بمانيد غرق مي شويد تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبار خونه شون بيرون آوردند و تعميرش كردند و پس از عايق كاري و

اصلاح پاروها، آنها را به آب انداختند و منتظر روز حادثه شدند.

روز حادثه كه رسيد همه چيز از يك طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدري خراب شد كه همه به سرعت سوار قايقها شدند و پاروزنان جزيره رو ترك كردند. در اين ميان، ”عشق“ هم سوار بر قايقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزيره، متوجه حيوانات جزيره شد كه همگي به كنار ساحل آمده بودند و ”وحشت“ را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند كه او سوار بر قايقش شود."عشق“ سريعا برگشت و قايقش را به همه ي حيوانها و ”وحشتِ“ زنداني

شده توسط آنها سپرد. آنها همگي سوار شدند و ديگر جايي براي ”عشق“ نماند. قايق رفت و ”عشق“ تنها در جزيره ماند . جزيره لحظه به لحظه بيشتر زير آب مي رفت و ”عشق“ تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا ”ترس“ جزيره را ترك كرده بود. اما نياز به كمك داشت .

فرياد زد و همه ي احساسها كمك خواست. اول كسي جوابش را نداد. در همان نزديكيها، قايق دوستش”پولداري“ را ديد و گفت: ”پولداري“ عزيز، به من كمك كن؟

پولداري“ گفت: متاسفم، قايق من پر از پول و شمش و طلاست و جاي خالي ندارد.

“ عشق“ رو به سوي قايق ”غرور“ كرد و گفت: مرا نجات ميدهي؟

“ غرور“ پاسخ داد: ”هرگز، تو خيسي و مرا خيس مي كني“

عشق“ رو به سوي ”غم“ كرد و گفت: اي ”غم“ عزيز، مرا نجات بده“

اما ”غم“ گفت: متاسفم ”عشق“ عزيز، من اونقدر غمگينم كه يكي بايد بياد و خودمو نجات بده

در اين بين ”خوشگذراني“ و ”بيكاري“ از كنار عشق گذشتند، ولي عشق هرگز از آنها كمك نخواست از دور ”شهوت“ را ديد و به او گفت:

شهوت عزيز، من را نجات ميدي؟ شهوت پاسخ داد: هرگز .... برو به درك ..... سالها منتظر اين لحظه بودم كه تو بميري! ... حالا بيام نجاتت بدم؟

عشق كه نمي تونست ” نااميد“ باشه، رو به سوي خدا

كرد و گفت: خدايا... منو نجات بده ناگهان صدايي از دور به گوشش رسيد كه فرياد مي زد: نگران نباش من دارم به كمكت مي آيم عشق آنقدر آب خورده بود كه ديگه نمي توانست روي آب خودش را نگه دارد و بيهوش شد پس از به هوش آمدن، با تعجب خودش را در قايق ”دانايي“ يافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دريا آرامتر از هميشه. جزيره آرام آرام داشت از زير هجوم آب بيرون مي آمد،

زيرا امتحان نيت قلبي احساسها ديگه به پايان رسيده بود عشق برخاست. به ”دانايي“ سلام كرد و از او تشكر نمود دانايي پاسخ سلامش را داد و گفت: من ”شجاعتش“ را نداشتم كه به سمت تو بيايم. شجاعت هم كه قايقش دور از من بود، نمي توانست براي نجات تو راهي پيدا كند. پس مي بيني كه هيچكدام از ما تو را نجات نداديم! يعني اتحاد لازم را بدون تو نداشتيم. تو حكم فرمانده بقيه ي

احساسها را داري عشق“ با تعجب گفت: پس اون صدا كي بود كه به من گفت براي نجات من مياد؟"

دانايي گفت: او "زمان" بود عشق با تعجب! گفت: زمان؟ دانايي لبخندي زد و پاسخ داد: بله، ”زمان“....

چون اين فقط ”زمان“ است كه لياقتش را دارد تا بفهمد كه ............ ”عشق“ چقدر بزرگ است !!!!!!