تارا

تولدت مبارک

خسته از تكرار غمها

مانده ام تنها پشت پنجره خيال

هياهوي رقص باران بر شيشه

باران،ياد تو

تو آن مهربانترين توًهم

آن حسرت دلنشين

تو سكوت مبهم عشق

آن غزلواره بر سطر خاموشي ام

من تنهاي دلتنگ

آن آشناي غريب

آن آرزو بر باد

شكسته پر و بال غرورم

همه زندگيم اكنون

تلاطم سرد روياهاست

در امتداد بي كرانه هاي خيال

سهم من از با تو بودن

اين آتشين آه است و بس

تمناي وصالم نيست

غربت نگاهت برايم

فراسوتر از تپش هاي زندگي

مي دانم

نبض احساس شعرم را نمي شنوي

خيالي نيست

آخر آن سوي خواب سبز روياها

واژه به واژه اش را برايم ازبر مي خواني

واي اگر نيمه شبي

پروانه يادت از باغ خاطراتم

هوس پر گشودن كند ! ؟

نه ، نمي خواهم

نمي خواهم

كاش در قانون پروانه ها

پرگشودن جرم باشد

اي بر سر بالينم افسانه سرا دريا 

افسانه عمري تو باري به سر آ دريا 

اي اشك شباهنگت آيينه صد اندوه

اي ناله شبگيرت آهنگ عزا دريا

با كوكبه خورشيد در پاي تو ميميرم 

 بر دار به بالينم دستي به دعا دريا

امواج تو نعشم را افكنده در اين ساحل 

 دريا ب مرا درياب مرا دريا 

 زان گمشدگان آخر با من سخني سر كن 

تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دريا

چون من همه آشوبي در فتنه اين طوفان

اي هستي ما يكسر آشوب و بلا دريا

با زمزمه باران در پيش تو ميگريم

چون چنگ هزار آوا پر شور و نوا دريا

تنهايي و تاريكي آغاز كدورتهاست

خوش وقت سحر خيزان وان صبح و صفا دريا

بردار و ببر دريا اي پيكر بي جان را

در سينه گردابي بسپار و بيا دريا

تو مادر بي خوابي من كودك بي آرام

لالايي خود سر كن از بهر خدا دريا

دور از خس و خاكم كن موجي زن و پاكم كن

وين قصه مگو با كس كي بود و كجا دريا

من پذيرفتم شكست خويش را

پندهاي عقل دورانديش را

من پذيرفتم كه عشق افسانه است

اين دل درداشنا ديوانه است

ميروم شايد فراموشت كنم

در فراموشي هم اغوشت كنم

مي روم از رفتن من شاد باش

از عذاب ديدنم ازاد باش

ارزو دارم بفهمي درد را

تلخي برخوردهاي سرد را

دل به دست ديگران دادن قطعا ديوانگيست

من پشيمانم ولي خود كرده را تدبير نيست؟؟!!

من به ديدار كسی دل شادم،

كه در اين ويرانی

به دل غم زده ام سر بزند

و در انديشه همراهی من ،

راه برود

به نام او که مبتواند اما ...

بیخیال خشکسالی

فقط کمی به باران فکر کن

دارد باران میبارد...

هیچکس نمیداند

این همه رطوبت وزندگی

چگونه در چشمهای امیدوارت

جا خوش کرده است!!!

نه! نرو! صبر کن

قرارمان این نبود

باید سکه بیندازیم

اگر شیر آمد : تردید نکن که دوستت دارم

اگر خط آمد : مطمئن باش دوستت دارم

باید بایستی تا سکه بیندازم

اگر دوستت نداشتم ... آنوقت برو

هرگز باور نکردم

که بن بستی ماسیده است بر

سازه های زندگی

چه خوب صبوری کردم

و حالا... بالاخره باز شد:

این پنجره ی دیر هنگام!

بالاخره راز زندگی را یافتم

سه چیز است:

عشق...عشق و باز هم عشق

دارد باران می بارد

به پاس اینهمه طراوت

و به یاد عزیزترین فرد زندگیمان

یک لحظه چترهایمان را ببندیم!!!!!

میبینی ؟؟ همه چیز میگذرد

آب-ثانیه- عمر- روز-

اما

عشق میماند در قلب من

در تار و پود این زندگی

که من تنهایی ام را با او تقسیم کنم

تا عشق را در او ضرب کنم

مهر را به توان برسانم

و غم را جذر کنم

یأس را هم به زیر رادیکال خواهم برد

و امید را فاکتوریل خواهم کرد

دلم را با او جمع می کنم

و از دنیا کسر می شوم

هر کسی لیاقت اشکای تو را ندارد و آن کسی که این لیاقت و دارد

باعث اشک ریختن تو نمی شود

و اشک از بزرگترین نعمتهائی است که خداوند به بنده هاش عطا کرده

که اگر نبود

 بقیه اینو شما بگین