قاصدک ! هان ؛ چه خبر آوردی؟

ازکجا؛ وز که خبر اوردی؟

خوش خبر باشی؛ اما؛اما

گرد بام و در من

بی ثمر میگردی.

انتظار خبری نیست مرا

نه زیاری نه زدیار و دیاری ـ باری ؛

برو انجا که بود چشمی و گوشی با کس؛

برو انجا تو را منتظرند.

قاصدک !

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد؛تجربه های تلخ؛

با دلم می گوید

که دروغی تو؛ دروغ؛

که فریبی تو؛ فریب.

قاصدک ! هان؛ ولی ... اخر ... ایوای!

راستی ایا رفتی با باد؟

با توام؛ ای! کجا رفتی ؟ ای ... !

راستی ایا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی؛ جایی؟

در اجاقی ـ طمع شعله نمی بندم ـ خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک !

ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند.

همیسشه بیاد داشته باش

تا به فراموشی بسپاری

آنچه را که اندوهگینت می سازد.

اما...

هرگز فراموش مکن

به یاد داشته باشی

آنچه را که شادمانت می سازد

آنانکه آفتاب را،

به زندگی دیگران ارزانی می دارند

نمی توانند خود از آن بی بهره باشند.

اگه آفتاب را به نظاره بنشینی،

سایه را نتوانی دید.........

به خدا می سپارمت ای خاطرت را سپرده به خاطراتم
خداحافظ ای حافظ حرفهای تنهاييم
بدرود ای مثل رود در ذهن من جاری
بسلامت ای حافظ سلام همیشه ام
در پناه خدا ای پناهگاه شبهای غربتم
ای آبی تر از دريا
ای سبز تر از جنگل
بــــدرود...

زندگی چیدن سیبی است که باید چید و رفت

زندگی تکرار پاییز است که باید دید و رفت

زندگی رودی است ، جاری ، هر که آمد

کوزه ای شادمان پر کرد و مشتی آب نوشید و رفت

قاصدک ، این کولی خانه به دوش

روزگار کوچه گردیهای خود را زندگی نامید و رفت

سالها پيش از اين به من گفتي كه مرا هيچ دوست ميداري

گونه ام سرخ شد ز گرمي شدم شاد و سر مست گفتمت اري

باز ديروز جهد مي كردي كه ز عهد قديم ياد ارم

سرد و بي اعتنا گفتم:( كه دگر دوستت نمي دارم )

ذره هاي تنم فغان كردند كه خدا را دروغ مي گويد جز تو نامي ز كس نمي ارد

جز تو كامي ز كس نمي جويد از گلويم رسيد فريادي كاين سخن در شمار باور نيست جز تو دانند عالمي كه مرا دردل و جان هواي ديگر نيست.

ليك ارام ماندم و خاموش ناله ها را شكسته در دل تنگ تا به خشم اورم خداي تو را سينه خسته را فشرده به چنگ

دوستت دارم و نمي گويم تا غرورم كشد به بيماري

زانكه مي دانم اين حقيقت را

كه دگر دوستم نمي داري

نگه دگر به سوي من چه ميكني؟
چو در بر رقيب من نشسته اي
به حيرتم كه بعد از آن فربيها
تو هم پي فريب من نشسته اي
به چشم خويش ديدم آن شب اي خدا
كه جام خود به جام ديگري زدي
چو فال حافظ آن ميانه باز شد
تو فال خود به نام ديگري زدي
برو ... برو ... به سوي او مرا چه غم
تو آفتابي ... او زمين ... من آسمان
بر او بتاب ز آنكه من نشسته ام
به ناز روي شانه ستارگان
بر او بتاب ز آنكه گريه ميكند
در اين ميانه قلب من به حال او
كمال عشق باشد اين گذشتها
دل تو مال من تن تو مال او
تو كه مرا به پرده ها كشيده اي
چگونه ره نبرده اي به راز من ؟
گذشتم از تن تو زانكه در جهان
تني نبود مقصد نياز من
اگر بسويت اين چنين دويده ام
به عشق عاشقم نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بي فروغ من
خيال عشق خوشتر از خيال تو
كنون كه در كنار او نشسته اي
تو و شراب و دولت وصال او
گذشته رفت و آن افسانه كهنه شد
تن تو ماند و عشق بي زوال او

صفحه ی سفید آرزو نکن به رنگ ما شوی

از خدا نخواه با فشار واژه آشنا شوی

آرزو نکن جمع نقطه ها کلافه ات کنند

آرزو نکن مثل مشق کودکان فنا شوی

منتظر نباش روسیاه رقص نغمه ها شوی

منتظر نباش با ورود یک غزل فدا شوی

ناسزا نگو با سکون سطرهای خود بساز

آرزو نکن جایگاه خواب جمله ها شوی

بی صدا بمان دل به اتظار قصه ای نبند

منتظر نباش زیر پای یک قلم رها شوی

صفحه ی سفید بر سکوت طبع خسته ام نخند

آرزو نکن با دروغ واژه آشنا شوی ...

بر تن خورشيد مي پيچد به ناز ،  چادر نيلوفري رنگ غروب
تك درختي خشك در پهناي دشت ، تشنه مي ماند در اين تنگ غروب
از كبود آسمان ها روشني ، مي گريزد جانب آفاق دور
در افق بر لاله سرخ شفق ، مي چكد از ابرها باران نور
مي گشايد دود شب آغوش خويش، زندگي را تنگ مي گيرد به بر
باد وحشي مي دود در كوچه ها ، تيرگي سر مي کشد از بام و در
شهر مي خوابد به لالاي سكوت ، اختران نجوا كنان بر بام شب
نرم نرمك باده مهتاب را ، ماه مي ريزد درون جام شب
نيمه شب ابري به پهناي سپهر ، مي رسد از راه و مي تازد به ماه
جغد مي خندد به روي كاج پير، شاعري مي ماند و شامي سياه
 در دل تاريك اين شب هاي سرد ، اي اميد نا اميدي هاي من
برق چشمان تو همچون آفتاب ، مي درخشد بر رخ فرداي من

مرگ از زندگی پرسید:

"این چه حکمتی است که باعث میشود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم؟"

زندگی لبخندی زد و گفت:

"دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقتهایی که تو، در وجودت داری!!!