در آفتاب کمرنگ زندگیم و پیاده رویی که نمیدانم به کدام خیابان منتهی میشود

ودر تلاطم شاخه های بی برگ زیر چتری که مرا از باران مهربانت جدا میکند به

دنبال نیمکتی میگردم که لبریز از رویاهای کودکانه وآرامش دلهای بیقرار باشد

آنگونه که بتوانم تو را در ذره ذره ی وجودم احساس کنم................

يارا به دلم نشانه از توست

وين زمزمه ي شبانه از توست

آواي تو خفته در دل چنگ

شور غزل و ترانه از توست

هر شب منم و ستاره ي اشك

وين گوهر دانه دانه از توست

با آنكه جواني ام بسر شد

در باغ دلم جوانه از توست

هرگز ز در تو رخ نتابم

سر از من و آستانه از توست

در پاي تو جان سپردن از من

در من غم جاودانه از توست

جان را بطلب بها نخواهم

گر نار كني بهانه از توست

خاليست دل اي كبوتر من

پرواز آشيانه از توست

بازآ كه فرشته ي زماني

اي ماه زمين زمانه از توست

دور از تو دلم چو شب سياه است

اي ماه بيا كه خانه از توست

از عشق تو نغمه خوان شهرم

غمناله ي عاشقانه از توست

شادم كه ز بوسه هاي گرمت

بر روي لبم نشانه از توست

در شعر يگانه ي زمانم

وين منزلت يگانه از توست

فردا اگر از راه نمی آمد

من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابدترانه عشقم را

در آفتاب عشق تو می خواندم

در پشت شيشه های اتاق تو

آنشب نگاه سرد سياهی داشت

دالان ديدگان تو در ظلمت

گويی به عمق روح تو راهی داشت

لغزنده بود در مه آيينه

تصوير ما شکسته و بی آهنگ

موی تو رنگ ساقه گندم بود

موهای من، خميده و قيری رنگ

رازی درون سينه من می سوخت

می خواستم که با تو سخن گويد

اما صدايم از گره کوته بود

در سايه ، بوته ، هيچ نمی رويد !

ديدم آنجا نگاه خسته من پر زد

آشفته گرد پيکر من چرخيد

در چارچوب قاب طلايی رنگ

چشم مسيح بر غم من خنديد

ديدم اتاق درهم و مغشوش است

در پای من ، کتاب تو افتاده

سنجاقهای گيسوی من آنجا

بر روی تختخواب تو افتاده

از خانه بلوری ماهيها

ديگر صدای آب نمی آيد

فکر چه بود گربه پير تو

کو را به ديده خواب نمی آمد

بار دگر نگاه پريشانم

برگشت لال و خسته به سوی تو

می خواستم که با تو سخن گويد

اما خموش ماند به روی تو

آنگاه ستارگان سپيد اشک

سوسو زدند در شب مژگانم

ديدم که دستهای تو چون ابری

آمد به سوی صورت حيرانم

ديدم که بال گرم نفسهايت

ساييده شده به گردن سرد من

گويی نسيم گمشده ای پيچيد

در بوته های وحشی درد من

دستی درون سينه من می ريخت

سرب سکوت و دانه خاموشی

من خسته زين کشاکش دردآلود

رفتم به سوی شهر فراموشی

بردم ز ياد انده فردا را

گفتم :سفر" فسانه تلخی بود

ناگه به روی زندگيم گسترد

آن لحظه طلايی عطر آلود

آن شب من از لبان تو نوشيدم

آوازهای شاد طبيعت را

آن شب به کام عشق من افشاندی

ز آن بوسه قطره ابديت را

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زير لب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ ره اورد برگردي.

كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست. مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت. و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد. مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود. به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد. مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت. درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ ميهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم. درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست. و قدري‌ از "حقيقت‌" را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي! درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم. و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست

باران نه نم نم نه شر شر ، بلکه با صدايی شبيه غر غر پيرزنی که بچه های نداشته اش ر ا نفرين می کند به شيشه پنجره می خورد ...
پنجره را باز می کنم ... سرم را می گيرم زير باران ... باد موهای آشفته ام را روی صورتم   به رقص در می آورد ...
قطره های باران به صورتم می خورند ... خيس می شوم ...
درختان خانه همسايه مثل اينکه از اين باران کلافه شده باشند شاخه هايشان را             محکم به هم می کوبند ...
و اما من دلم می خواهد بروم آنطرف اين ديوارهای لعنتی .... آنقدر بروم تا حسابی     خيس شوم و بعد گوشه ای بنشينم و تا صبح به قطره های باران نگاه کنم که اين طور   ساده و بی تکلف پاک می کنند ...همه چيز را ...
پنجره را می بندم و می نشينم گوشه اتاق ....تيک تاک عقربه های ساعت عقوبت      عبوری تلخ را به من يادآوری می کنند ...
چه آسان است انس گرفتن به نگاهی که هيچگاه حتی لمسش نکرده ای ....و چه       دشوار است دوری از صدايی که آشناترين کلمات را زمزمه می کرد...
آری ! من هم اينک داغدار غريبه ای هستم که غروب را می فهميد و دست هايش بوی  هيچ دستی را نمی داد و می شد روی بخار آلود ترين پنجره ها که رو به غم انگيز ترين منظره ها باز می شود شکلک طفلک آرزوهايش را کشيد ...
که غربتش را می شد حتی به صليب آشنايی ها کشيد ....
حالا من مانده ام برای خودم و اشک هايی که بی اختيار روی گونه ام می لغزند ...
حالا آسمان که لباسش را عوض می کند ...باد که می رقصد ...بيد که می لرزد ...باران    که می بارد خاطره ي تو را برايم جاودانه می سازد ...خاطره ای از آشناترين غريبه !!!