خدایا: "عقیده" مرا از دست "عقیده ام" مصنون بدار.

خدایا: به من قدرت تحمل عقیده "مخالف" ارزانی کن.

خدایا: رشد علمی و عقلی مرا از فضیلت "تعصب" و "احساس" و "اشراق" محروم نسازد.

خدایا: شهرت، منی را که :"می خواهم باشم"، قربانی منی که:"می خواهند باشم" نکند.

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوستش داری . چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه روز زیر آوا غرورش همه ی وجودت له شد

گفتم  نرو  پرپر  مى شم

گفتى مى خوام رها باشم

گفتم  اخه  عاشق  شدم

گفتى مِى خوام تنها باشم

گفتم  دلم   گفتى  بسوز

گفتم يه عمرى باز هنوز

گفتم اخه داغون مى شم

گفتى به من خوش مِى گذره

گفتم بيا چشمام براى تو

گفتى اخه كى مى خره

گفتم منو جنس مى ديدى ؟

گفتى  اره  بى قيمتى

گفتم يه روز كسى بودم

با من نكن بى حرمتى

گفتم صدام مى ميره باز

گفتى با درد بسوز بساز

گفتم حالا كه پير شدم

گفتى كه از تو سير شدم

گفتم   تمنا  مى كنم

گفتى مى خوام خوردت كنم

گفتم  بيا  بشكن  تنو

گفتى فراموش كن منو

هنگامیکه از جاده های شب عبور میکنی هرگز در این اندیشه مباش که خورشید برای تو بیگانه طلوع خواهد کرد و قلبی که به هوس گفت : دوستت دارم بدان که هرگز معنی لغت عشق را نخواهد داشت


گر روزی تهدیدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزی خیانت دیدی، بدان قیمتت بالاست! اگر روزی تركت كردند، بدان با تو بودن لیاقت می خواهد):همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند..به جز مداد سفید..هیچ کسی به او کار نمی داد..همه می گفتند:{تو به هیچ دردی نمی خوری}..یک شب که مداد رنگی ها..توی سیاهی کاغذ گم شده بودند..مداد سفید تا صبح کار کرد..ماه کشید..مهتاب کشید..و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توی جعبه ی مداد رنگی..جای خالی او..با هیچ رنگی پر نشد


الهی ! دانایی ده که از راه نیفتم و بینایی ده که در چاه نیفتم . الهی ! آفریدی رایگان و روزی دادی رایگان ، بیامرز رایگان که تو خدایی نه بازرگان . الهی بنیاد توحید ما خراب مکن و باغ امید مابی آب مکن الهی ! می بینی و می دانی و برآوردن می توانی الهی ! بود و نابود من تورا یکسان ، از غم مرا به شادی رسان.

من از قصه زندگی ام نمی ترسم

کنم هر شب دعایی...

کز دلم بیرون رود مهرت...

ولی آهسته زیر لب گویم...

خدایا بی اثر باشد.

سلام بعدازیک مدت طولانی من دوباره اومدم

ولی اصلاْ دیگه حالو حوصله وب آپ کردن ندارم

حالم اصلان خوب نیست

واسم دعا کنین

دلم .....

دوست داشتن از عشق برتر است . عشق يك جوشش كور است و پيوندی از سر نابينايی. اما دوست داشتن خود پيوندی خود آگاه و از روی بصيرت روشن و زلال. عشق بيشتر از غريزه آب می خورد و هر چيزی از روی غريزه سر زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که يک روح ارتفاع دارد دوست داشتن نيز همگام با آن اوج می يابد.

عشق زيبائی های دلخواه را در معشوق می آفريند و دوست داشتن زيبائی های دلخواه را در دوست می بيند و می يابد.

عشق يک فريب بزرگ و قوی است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمی بی انتها.

عشق خشن است و شديد و در عين حال نا پايدار و نا مطمئن و دوست داشتن لطيف و نرم در عين حال پايدار و سر شار اطمينان.

در عشق رقيب منفور است و در دوست داشتن است که هواداران کويش را چو جان خويشتن دارند. که حسد شاخصه ی عشق است چه عشق معشوق را طعمه خويش می بيند و همواره در اضطراب است که ديگری از چنگش نر بايد و اگر ربود با هر دشمنی می ورزد و معشوق نيز منفور می گردد و دوست داشتن ايمان اسن و ايمان يک روح مطلق است يک ابديت بی مرز است از جنس اين عالم نيست. ((

عروسك قصه ي من

گهواره ي خوابت كجاست ؟

قصر قشنگ كاغذي

پولك آفتابت كجاست ؟

بال و پر نقره اي

كفتر عشقمو كي بست ؟

آينه ي طوطي منو

سنگ كدوم كينه شكست ؟

عروسك قصه ي من

زخم شكسته با تنت

بميرم اي شكسته دل

چه بي صداست شكستنت

صداي عشق من و تو

 كه تلخ و گريه آوره

تو اين سكوت قصه اي

شايد صداي آخره

بعد از من و تو عاشقي

شايد به قصه ها بره

شايد با مرگ من و تو

عاشقي از دنيا بره

عروسك قصه ي من

سوختن من ساختنمه

 تو اين قمار بي غرور

 بردن من ، باختنمه

عروسك قصه ي من

شكستنت فال منه

 اين سايه ي هميشگي

 مرگه كه دنبال منه

جفتاي عاشقو ببين

از پل آبي مي گذرن

 عروسك قلبشونو

به جشن بوسه مي برن

 اما براي من و تو

اون لحظه ي آبي كجاست ؟

عروسك قصه ي من

پس شب آفتابي كجاست ؟

I Realy Love You

واقعا دوستت دارم

Even tough sometimes it may not seem so

گرچه شاید گاهی چنین به نظر نرسد

Sometimes it may not seem that I love you

گاه شاید به نظر رسد که عاشق تو نیستم

Sometimes it may not soom that I even like you

گاه شاید به نظر رسد که حتی دوستت هم ندارم

It is at these times that you really need to

ولی درست در همین زمان هاست که

Understand me more than ever

باید بیش از همیشه مرا درک کنی

Because it is at these times

چون در همین زمان هاست

That I love you more than ever

که بیش از همیشه عاشق تو هستم

But my feeling have been hurt

ولی احساساتم جریحه دار شده است

Even tough try not to

با اینکه نمی خواهم

I know that I am acting cold and indifferent

می بینم که نسبت به تو سرد و بی تفاوتم

It id at thesetimes that I find it so hard to express my feelings

درست در همین زمان هاست که می بینم بیان احساساتم برایم خیلی دشوار است

Often what you have done to hurt my feeling is so small

اغلب کرده ی تو که احساساتم را جریحه دار کرده است بسیار کوچک است

But when you love someone like I love you

ولی آنگاه که کسی را دوست داری آن سان که من تو را دوست دارم

Small things become big things

هر کاهی کوه می شود

And the first thing I think about

و بیش از هر چیزی این به ذهنم می رسد

Is thst you do not love me

که دوستم نداری

Please be patient with me

خواهش می کنم با من صبور باش

I am trying to be more honest with my feeling

می خواهم با احساساتم صادق تر باشم

And I am trying not to be so sensitive

و می کوشم که این چنین حساس نباشم

But in the meantime

ولی با این همه

I think you should be very confident that at all times

فکر می کنم باید اطمینان داشته باشی که همیشه

In every way possible

از همه ی راه های ممکن

I love you

عاشق تو هستم

به قلم مي گويم :

- اي همزاد

اي همراه

اي هم سرنوشت

هردومان حيران بازي هاي دورانهاي زشت

شعرهايم را نوشتي

دست خوش ،

اشک هايم را کجا خواهي نوشت؟

فرق است

ميان سيب تو

و سيب من؛

سيب تو به جاذبه ختم مي شود

سيب من

به فاجعه....

اي مهربانم

هر صبح طلوعي ديگر است بر انتظار فرداهاي من

گلكم روزها در پي ديدنت بودم

و حال در پشت پنجره اتاق تنها تو را مي خوانم

و خاطراتت را.

خواهم ماند تنها در انتظار دوباره ديدنت

مي دانم گريان نمي مانم

خندانم روزي براي ديدنت

روزي خواهي امد

تا طلوع چشمان تو پاياني باشد بر انتظارم......

مرا با شمع نسبت نیست در سوز

که او شب سوزد و من در شب و روز

مي نويسم

قصه ي احساس خود

بر آب مي روي

آرام و بي حسرت

در ميان  اشکها  در خواب

اشکها

را  پاک کن از گونه هايم   پاک

با  صداي  اشکهايم  نازنين

ديگر مخواب....

ز چشمت اگرچه دورم هنوز

پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

اگر غصه بارید از ماه و سال

به یاد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا

دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد

پر از فکر راه عبورم هنوز

قبول است عمر خوشی ها کم است

ولی با توام پس صبورم هنوز

جیر جیرک به خرس گفت:
عاشقت شدم...
خرس گفت:
الان وقت خواب زمستانی من است.فعلا برو...وقتی که از خواب بیدار شدم در این رابطه با هم صحبت خواهیم کرد...
۶ ماه گذشت...
خرس از خواب زمستانی بیدار شد...اما هر چه گشت جیرجیرک را ندید....خرس نمی دانست جیرجیرک ها فقط ۳ روز عمر میکنن...
((((بعضی وقت ها خیلی زود...زودتر از اون چیزی که حتی فکر کنیم...دیر می شه...))))

ای دوست

در ازنای شب اندوهان را

از من بپرس

که در کوچه ی عاشقان تا سحرگاه

رقصیده ام

آنی تو

آن کنایه ی مرموز

که در نهضت عشق روان است

دانستنش ضرور،

و گفتنش محال!

تو .... آنی تو

از ماگذشت

باید به ابر بیاموزیم

تا از عطش گیاه نمیرد

باید به قفل ها بسپاریم

با بوسه ای گشوده شوند

بی رخصت کلید

یک زمان

در یک زمان

با مرگ، میعاد خواهم داشت

کاش

آن زمان و آن مکان

اینجا و اکنون بود

من با قلم

تو با قلم مو

من بر سپید سینه ی کاغذ

تو در دشت چرک "بوم"

من شخم می زنم

تو رنگ...

رنگ...

رنگ

بر چفت مقبره ی پیر

قفلی میان گره ها و قفل ها

دیشب گشوده شد

هیهات! بدبختی چه کسی

آغاز گشته است ؟

این روزها

این گونه ام، ببین:

دستم، چه کند پیش می رود، انگار

هر شعر باکره ای را سروده ام

پایم چه خسته می کشدم، گویی

کت بسته از خم هر راه رفته ام

تا زیر هر کجا

ای دوست

این روزها

با هر که دوست می شوم احساس می کنم

آنقدر دوست بوده ایم که دیگر

وقت خیانت است

آن دوست که عهد دوستداران بشکست

می رفت

و منش گرفته، دامان در دست

می گفت

که بعد از این به خوابم بینی

پنداشت

که بعد از او مرا خوابی هست.....

جسم خسته ام را دریاب

که به دستهای نوازشگر تو

محتاج است

روح سرکش و طغیانگرم

را آرام کن

که در پی ات

شبها بی قرار و بی تابست ....

قلب پر تپش ام را حس کن

که برای رسیدن به تو

چه نامنظم در سینه ام

در تقلاست

چشمهای غمگینم را ببین

که پیوسته برای دیدنت

عاشقانه در انتظار است ......

بغز گلویم را بگیر

که این همان

درد دوری و دلتنگی

به معبود است

آتش این وجود نگرانم را

خاموش کن

که آفت بزرگی از حسد

در تن ضعیف و بیمارم است

و به من اطمینان ببخش .....

که

قلب

تو تا ابد بدنبال من است ......

انتظار

واژه غریبی است....

واژه ای که روزها و شایدم ماهها با آن خوگرفتم

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظار فردهای من !

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو نمی دانم ؟

شاید که روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم...

گریان نمی مانم، خندانم

برای ورودت ای عشق

وقتی به یادت می افتم، به یاد خاطراتت ...

نامه هایت را مرور میکنم ، یک بار ...نه.... بلکه صدها بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد...

و اشک شوق بر گونه هایم روانه می شوند....

تنها می گویم، همیشه در قلب منی !!!!!!!!!!

می دانم که باز خواهی گشت .... می دانم!!!!

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی.....

به یاد او وتقدیم به او....

کاش میشددر ناشناخته مکانی غریب

به دیدار خورشید میرفتیم

دستهایمان را به دستان مهربان اسمان میدادیم

و دلنگرانی هایمان را قسمت میکردیم

کاش میشد ان پسرک فال گیر

برایمان فال بگیرد

و با هر جمله اش که مرا در اتش اضطراب میسوازند

نگاه مطمئن تورو ببینم

و ارامش دریای طوفانی دلم را حس کنم

کاش میشد در سرزمین پونه های وحشی دل

به عروسیه عروسکها میرفتیم

و دل به مهتاب می سپردیم

تا از زیبایش حلقه ی  زیبایی درست کند

 بر سر من و تو بگذارد

کاش میشد سوار بر اسب بی قرار مجنون شویم

و تا کویر تشنه ی عشق پیش برویم

و بر خار های بیابان " عشق " را حک کنیم

کاش میشد زیر درخت نارون به دستان من و تو

زنجیر میزدند

و ما تا ابد برای هم می ماندیدم

و مرز بودن ها و نبودن ها را طی میکردیم

کاش میشد......

کسی ديگر نمی کوبد در اين خانه متروک را

کسی ديگر نمی پرسد چرا تنهای تنهايم

ومن چون شمع می سوزم

وديگر هيچ چيز از من نمی ماند

ومن گريان ونالانم ومن تنهای تنهايم

درون کلبه خاموش خويش ،اما!

کسی حال من غمگين نمی پرسد.

ومن دريای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سينه پرجوش خويش ،اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

ومن چون تک درخت زرد پائيزم

که هردم با نسيمی می شود برگی جدا ازمن

وديگر هيچ چيز ازمن نمی ماند

چرا دیگر نمی تابی به این دریای طوفانی

هوا سرد است و خورشیدم نگو در بند زندانی

نگو دریا نمی بارد که من از گریه لبریزم

ودر هر قطره اشکم که می بارد تو پنهانی

تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد

خودت این را به من گفتی ولی حالا پشیمانی

من از هر مرغ دریایی نشانی از تو می خواهم

که می گویند عاشق شد مگر این را نمی دانی

ودرآن لحظه امواجی مرا برصخره می کوبد

تنم آهسته می سوزد در اندوه پشیمانی

به آن چشمی که می بوسی حسادت می کنم اما

دلم آرام می گیرد که تو خوشحال و خندانی  .

قاصدک ! هان ؛ چه خبر آوردی؟

ازکجا؛ وز که خبر اوردی؟

خوش خبر باشی؛ اما؛اما

گرد بام و در من

بی ثمر میگردی.

انتظار خبری نیست مرا

نه زیاری نه زدیار و دیاری ـ باری ؛

برو انجا که بود چشمی و گوشی با کس؛

برو انجا تو را منتظرند.

قاصدک !

در دل من همه کورند و کرند.

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد؛تجربه های تلخ؛

با دلم می گوید

که دروغی تو؛ دروغ؛

که فریبی تو؛ فریب.

قاصدک ! هان؛ ولی ... اخر ... ایوای!

راستی ایا رفتی با باد؟

با توام؛ ای! کجا رفتی ؟ ای ... !

راستی ایا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی؛ جایی؟

در اجاقی ـ طمع شعله نمی بندم ـ خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک !

ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند.

همیسشه بیاد داشته باش

تا به فراموشی بسپاری

آنچه را که اندوهگینت می سازد.

اما...

هرگز فراموش مکن

به یاد داشته باشی

آنچه را که شادمانت می سازد

آنانکه آفتاب را،

به زندگی دیگران ارزانی می دارند

نمی توانند خود از آن بی بهره باشند.

اگه آفتاب را به نظاره بنشینی،

سایه را نتوانی دید.........

به خدا می سپارمت ای خاطرت را سپرده به خاطراتم
خداحافظ ای حافظ حرفهای تنهاييم
بدرود ای مثل رود در ذهن من جاری
بسلامت ای حافظ سلام همیشه ام
در پناه خدا ای پناهگاه شبهای غربتم
ای آبی تر از دريا
ای سبز تر از جنگل
بــــدرود...

زندگی چیدن سیبی است که باید چید و رفت

زندگی تکرار پاییز است که باید دید و رفت

زندگی رودی است ، جاری ، هر که آمد

کوزه ای شادمان پر کرد و مشتی آب نوشید و رفت

قاصدک ، این کولی خانه به دوش

روزگار کوچه گردیهای خود را زندگی نامید و رفت

سالها پيش از اين به من گفتي كه مرا هيچ دوست ميداري

گونه ام سرخ شد ز گرمي شدم شاد و سر مست گفتمت اري

باز ديروز جهد مي كردي كه ز عهد قديم ياد ارم

سرد و بي اعتنا گفتم:( كه دگر دوستت نمي دارم )

ذره هاي تنم فغان كردند كه خدا را دروغ مي گويد جز تو نامي ز كس نمي ارد

جز تو كامي ز كس نمي جويد از گلويم رسيد فريادي كاين سخن در شمار باور نيست جز تو دانند عالمي كه مرا دردل و جان هواي ديگر نيست.

ليك ارام ماندم و خاموش ناله ها را شكسته در دل تنگ تا به خشم اورم خداي تو را سينه خسته را فشرده به چنگ

دوستت دارم و نمي گويم تا غرورم كشد به بيماري

زانكه مي دانم اين حقيقت را

كه دگر دوستم نمي داري

نگه دگر به سوي من چه ميكني؟
چو در بر رقيب من نشسته اي
به حيرتم كه بعد از آن فربيها
تو هم پي فريب من نشسته اي
به چشم خويش ديدم آن شب اي خدا
كه جام خود به جام ديگري زدي
چو فال حافظ آن ميانه باز شد
تو فال خود به نام ديگري زدي
برو ... برو ... به سوي او مرا چه غم
تو آفتابي ... او زمين ... من آسمان
بر او بتاب ز آنكه من نشسته ام
به ناز روي شانه ستارگان
بر او بتاب ز آنكه گريه ميكند
در اين ميانه قلب من به حال او
كمال عشق باشد اين گذشتها
دل تو مال من تن تو مال او
تو كه مرا به پرده ها كشيده اي
چگونه ره نبرده اي به راز من ؟
گذشتم از تن تو زانكه در جهان
تني نبود مقصد نياز من
اگر بسويت اين چنين دويده ام
به عشق عاشقم نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بي فروغ من
خيال عشق خوشتر از خيال تو
كنون كه در كنار او نشسته اي
تو و شراب و دولت وصال او
گذشته رفت و آن افسانه كهنه شد
تن تو ماند و عشق بي زوال او

صفحه ی سفید آرزو نکن به رنگ ما شوی

از خدا نخواه با فشار واژه آشنا شوی

آرزو نکن جمع نقطه ها کلافه ات کنند

آرزو نکن مثل مشق کودکان فنا شوی

منتظر نباش روسیاه رقص نغمه ها شوی

منتظر نباش با ورود یک غزل فدا شوی

ناسزا نگو با سکون سطرهای خود بساز

آرزو نکن جایگاه خواب جمله ها شوی

بی صدا بمان دل به اتظار قصه ای نبند

منتظر نباش زیر پای یک قلم رها شوی

صفحه ی سفید بر سکوت طبع خسته ام نخند

آرزو نکن با دروغ واژه آشنا شوی ...

بر تن خورشيد مي پيچد به ناز ،  چادر نيلوفري رنگ غروب
تك درختي خشك در پهناي دشت ، تشنه مي ماند در اين تنگ غروب
از كبود آسمان ها روشني ، مي گريزد جانب آفاق دور
در افق بر لاله سرخ شفق ، مي چكد از ابرها باران نور
مي گشايد دود شب آغوش خويش، زندگي را تنگ مي گيرد به بر
باد وحشي مي دود در كوچه ها ، تيرگي سر مي کشد از بام و در
شهر مي خوابد به لالاي سكوت ، اختران نجوا كنان بر بام شب
نرم نرمك باده مهتاب را ، ماه مي ريزد درون جام شب
نيمه شب ابري به پهناي سپهر ، مي رسد از راه و مي تازد به ماه
جغد مي خندد به روي كاج پير، شاعري مي ماند و شامي سياه
 در دل تاريك اين شب هاي سرد ، اي اميد نا اميدي هاي من
برق چشمان تو همچون آفتاب ، مي درخشد بر رخ فرداي من

مرگ از زندگی پرسید:

"این چه حکمتی است که باعث میشود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم؟"

زندگی لبخندی زد و گفت:

"دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقتهایی که تو، در وجودت داری!!!